VETERINARSKA KLINIKA
O NAMA
POSLOVANJE
USLUGE
SAZNAJTE VIŠE
KONTAKT
 

MAČEĆE INFEKTIVNE BOLESTI - MAČEĆA VIRUSNA IMUNODEFICIJENCIJA


Mačeća virusna imunodeficijencija (skraćeno FIV) je vrlo teška zarazna bolest mačaka. Virus mačeće imunodeficijencije je iz iste familije kao i virus side ljudi (HIV-Humane Imunodeficiency Virus) i vrlo je sličan po epidemiologiji i simptomima bolesti.

FIV je prvi put izolovan 1986 godine ali je utvrđeno da je ovaj virus već bio široko raširen sigurno već od 1960 godine a verovatno i puno ranije.

Vrste životinja koje su podložne ovom virusu su domaća mačka, lav, tigar, jaguar i još neke životinje iz familije mačaka.


PRENOŠENJE

FIV se najviše izlučuje putem pljuvačke obolele mačke i najčešći put prenosa FIV-a su ujedne rane. Prema tome, najvećem riziku su izložene one mačke koje su sklone lutanju i teritorijalnim borbama posebno u sezoni parenja.

Moguć put prenošenja FIV-a je i putem transfuzije krvi, za reazliku od HIV-a, FIV se jako retko prenosi veneralnim putem ili sa majka na plodove. Prenos virusa intimnim kontaktom mačaka koje žive zajedno je vrlo redak ali nije nemoguć.

Na osnovu svih dosadašnjih istraživanja nije utvrđeno da se virus FIV-a prenosi na druge vrste sem mačaka pa samim tim ova bolest nije opasna za ljudsku populaciju.


KLINIČKI ZNACI

Prva - akutna faza infekcije

Prva faza obično počinje 4 do 6 nedelja pošto je mačka došla u kontakt sa virusom. Većina vlasnika ovu prvu fazu bolesti ni ne primeti jer kod nekih mačaka klinički simptomi budu slabo ili nikako izraženi. Ako su simptomi primetni oni se karakterišu slabijim apetitom obolele mačke, pojavom visoke telesne temperature, oticanjem limfnih čvorova a moguća je i pojava proliva, upalnih promena na koži.

Druga - asimptomatična, latentna faza infekcije

Ova faza infekcije nije praćena apsolutno nikakvim simptomima i običnim kliničkim pregledom kao i rutinskim laboratorijskim analizama nije moguće bolest otkriti. Latentna faza može da traje mesecima ali i godinama.

Treća - hronična terminalna faza infekcije

Treća faza se karakteriše pojavom najrazličitijih simptoma bolesti jer dolazi do različitih sekundarnih infekcija. Zbog FIV-om oslabljenog imunog sistema mačka je podložna mnogim drugim virusnim, bakterijskim i gljivičnim agensima.

Simptomi koji se javljaju u ovoj fazi su progresivan gubitak težine mačke, hroničke bakterijske infekcije koje obično reaguju na odgovarajući antibiotski tretman ali se po prestanku tretman brzo se vraćaju, pojava visoke telesne temerature kod obolele mačke, uvećanje limfnih čvorova. U usnoj duplji dolazi do pojava rana, upalnih procesa na usnama i desnima. Simptomi na respiratornim organima su pojava gnojnog iscetaka iz nosa, kašlja, kijanja i znakova upale pluća. Simptomi koji se javljaju na gastro-intestinalnom traktu su akutni ili hronični prolivi. Na koži je moguća pojava gnojnih apcesa, gnojne upale ušiju i upale čitave kože. Kod nekih obolelih mačka javljaju se i hronični problemi na urinarnom traktu karakteristični stalnim infekcijama mokraćne bešike i bubrega. Ređa ali moguća je pojava i simptoma centralnog nervnog sistema kao što su promene u ponašanju, besciljno lutanje, uporno lizanje, tikovi i napadi nalik epileptičnim. Daleko je veći i procenat pojave tumora kod ovih mačaka.


DIJAGNOZA

Jedini sigurni metodi dijagnoze FIV-a su laboratorijski testovi kojima se u krvi mačke otkrivaju specifična antitela. U svetu se ovi testovi široko korsite a kod nas je situacija slična kao i sa testovima za FeLV. Što zbog slabije zainteresovanosti vlasnika mačaka da svoje ljubimce podvrgavaju redovnim veterinarskim kontrolama i potrebnim testovima, što zbog cene testova, test na FIV mačaka se u našim uslovima jako retko radi.


TERAPIJA

Iako FIV spada u neizlečive bolesti kod mačaka, mačke kod kojih se simptomi još nisu pojavili mogu da žive godinama pre nego što im se simptomi razviju. Čak i kad dođe do pojave simptoma, život mačke može značajno da se produži primenom potporne terapije i odgovarajućih antibiotika za sprečavanje sekundarnih infekcija. Obolelu mačku treba držati, u koliko je moguće, izolovanim uslovima jer je zbog smanjenog imuniteta sklona najrazličitijim infekcijama.


PREVENTIVA

Kod mačaka kod kojih je FIV dijagnostikovan preporučuje se stroga izolacija, koliko zbog same obolele mačke, toliko i zbog mogućnosti da ta bolesna mačka bude izvor zaraze za druge mačke.

Preventivna mera kojom se sprečava infekcije je na prvom mestu sprečavanje lutanja mačaka i njihove međusobne borbe. To znači, da je vrlo važno mačke sterilsati jer sterilsane mačke su daleko manje sklone teritorijalnim borbama, a samim tim mnogo manje izložene mogućnosti infekcije.

Vakcinacija protiv FIV-a još nije dostupna. U svetu se vrlo intenzivno istražuje na ovom polju jer je virus FIV-a dobar model za proučavanje virusa HIV-a ljudi.



dipl.vet.spec.Nikoleta Kostić-Novak

gore